İşimiz Zor...

Aslında Karacabey maçında umudum oldukça yüksekti. Bir maçta patlayacaktık ve gözüme bu karşılaşmayı kestirmiştim. Maça taraftar desteğiyle iyi de başladık. Maçın ilk yarım saatinde 3 net pozisyon bulduk, atamadık. Biz cömertçe bunları harcarken kader de ağlarını bu andan itibaren örmeye başladı.

Kaleci Harun’un ileride yakalandığı bir anda uzaklardan gol yedik. Zaten stres altında olan ekibimiz, bu andan itibaren sahada adeta psikolojik savaş vermeye başladı ama nafile... Devreyi yenik kapattık.

İkinci yarıda çok başka bir takım beklerken tam tersi oldu. Sahada ne oynadığımızı, ne yapmaya çalıştığımızı bilen oyuncu sayısı çok azdı. Rakip penaltı atamadı. Hatta bir tane penaltı da kendilerine verilmedi. İki topları direkten döndü ve kaleci Harun net pozisyonlar çıkardı. Bir o kadar da dışarı attılar. Yani maçın adamı kaleci Harun ise varın gerisini siz düşünün.

Takım olma ve kazanmak için oynayan takımdan eser yok. Çabuk kırılıyor ve erken teslim oluyoruz. Bütün bunları böylesine tecrübeli bir takımın yapması da ayrı bir muamma.

Artık 3 maçta 1 puanımız ve umut vermeyen bir oyun şablonumuz var. Bu hafta bayız ve bana göre radikal kararlar almamız şart. Bu teknik heyet olur, oyuncu tercihi olur, bilemem ama net olan bir şey var: Acilen silkelenmemiz lazım.

Çünkü sanki bunu yapmazsak daha da dönülmez sorunlarla karşı karşıya kalacağız gibi...