Sabah aynı saatlerde çıkıyoruz evden. Aynı yolları kullanıyoruz, aynı trafik ışıklarında bekliyoruz, aynı pazardan alışveriş yapıyoruz.

Ama işin garip tarafı şu:
Aynı şehirde yaşıyoruz ama aynı hayatı yaşamıyoruz.

Geçen gün bunu çok net fark ettim.

Bir kafede oturuyorum. Bir masada gençler var, kahveler, telefonlar, kahkahalar… Hemen yan masada yaşlı bir amca tek başına çay içiyor. Bir süre baktım… İki masa arasında belki bir metre var ama hayat farkı kilometrelerce.

Şehir Büyüdükçe Mesafe Artıyor

Eskiden mahalle vardı. İnsanlar birbirini tanırdı. Kim hasta, kim işsiz, kim yeni evlenmiş bilinirdi.

Şimdi apartmanda yan komşunun adını bilmeyen insanlar var.

Aynı binada yaşıyoruz ama birbirimize yabancıyız.

Birinin kapısı çalsa, ilk akla gelen “Kim o?” değil,
“Acaba neden geldi?” oluyor.

Herkesin Derdi Kendine Büyük

Bu şehirde herkes bir şeylerin peşinde.
Kimi geçim derdinde…
Kimi kariyer…
Kimi sadece günü kurtarma derdinde.

Ama kimsenin kimseye ayıracak zamanı yok.

Otobüste yan yana oturan iki kişi, yarım saat yol gidiyor…
Bir “kolay gelsin” bile yok.

Çünkü herkesin kafası dolu.

Görüyoruz Ama Fark Etmiyoruz

Sokakta yürürken her gün aynı şeyleri görüyoruz aslında.

Sabah erkenden tezgâh açan esnaf…
Çocuğunu okula yetiştirmeye çalışan anne…
İnşaatta çalışan işçi…
Akşam eve yorgun dönen insanlar…

Ama görmüyoruz.

Bakıyoruz sadece.
Fark etmek başka bir şey.

Aynı Şehir, Farklı Gerçekler

Birinin “çok pahalı” dediği şey, başkası için ulaşılamaz.
Birinin “yoğun gün” dediği şey, başkası için iş bulamamak.

Aynı sokakta yürüyen iki insanın hayatı bambaşka.

Ama biz genelde sadece kendi penceremizden bakıyoruz.

Küçük Bir Farkındalık Yeter

Geçen gün kendime şunu sordum:
“Ben bu şehirde gerçekten neyi görüyorum?”

Cevap basit ama düşündürücüydü:
Sadece kendi telaşımı.

Oysa biraz dikkat edince…
Şehir sana çok şey anlatıyor.

Lafın Kısası

Şehir sadece binalardan ibaret değil.
İnsanlardan oluşuyor.

Ama biz kalabalığın içinde insanı kaybetmiş gibiyiz.

Belki de biraz yavaşlayıp etrafa bakmak lazım.
Bir selam vermek, birine yer vermek, birini gerçekten görmek…

Çünkü aynı şehirde yaşamak kolay.
Ama aynı hayatın farkında olmak biraz çaba istiyor.